خیز و جامه نیلی کن در عزای حسین

باید گریست در هیاهوی کربلای حسین

عطش بود و دشتی پر از دود و آتش

نظاره کرد چو زینب به کرببلای حسین

برای همیشه بگرییم به عشق حسین شهید

به گوش جان رسد ار هر کجا صدای حسین

برخیز و جامه نیلی کن در فراق حسین(ع) شهید

دلسوخته و غرق اشک ماتم

مانند کربلا بجوش و بخروش

در قصه پر غصه کربلا و عطش غمگنانه عاشورا ، باید چشمه چشمه خون گریست و این زمزمه را سر داد

سلام بر حسین (ع)و نهضت آسمانی اش

سلام بر زینب (س)و رسالت جاودانیش

سلام بر عباس (س)و وفاداریش

سلام بر سجاد (ع)و سجده های نورانی اش

و سلام بر کربلایی که ملایک زیباترین صحنه ایثار و جانبازی و جان دادن عاشق در برابر معشوق را به تماشا نشسته اند

و سلام بر عاشورا که حسین بن علی (ع) آموزگار شهادت راه و رسم ایثار و شهادت را آموخت تا کام تاریخ را از حقیقت ناب سیراب کند و تا قیامت درس همگان باشد

یا حسین عشق تو مایه سوز و سازم

یا حسین روی تو قبله گاه نیازم

یا حسین دل ز مهرت بر نگیرم

یا حسین این مرامم بود تا بمیرم

نوشته : معصومه عالیشاهی

دل سنگ آب شد برای رقیه
همه عالم کباب شد برای رقیه
سه ساله بود و نازدانه حسین شهید
خرابه شد چرا قتلگاه رقیه
راس حسین به طشت دید و صیحه زد
پیچید در جهان برای همیشه صدای رقیه
گریم برای حسین و دخت سه ساله اش
لیل و نهار شرمنده از اشکهای رقیه
دل تنگ پدر بود و در فراق عزیز دلش زار زار می گریست
در خرابه شام در انتظاری سخت و با حال زار خسته از طعنه قوم گمراه و ظلم اعداء منتظر است چرا که قهرمان صبر زینب کبری از سفر بابا خبر داده بود
رقیه بی تاب است و صورتش از ضربت سیلی نیلی.
همچنان نقش تازیانه دشمن در بدنش پیدا
اما ناگهان نوری سراسر خرابه را فرامی گیرد
این راس نورانی حسین(ع) است رقیه بی تاب می شود و زمزمه سر می دهد :
آنشب که من از ناقه افتادم و غش کردم
آندم که مرا شمر لعین سیلی زد بابا تو کجا بودی
و حسین (ع) پاسخش را اینگونه داد: من بر سر نی بودم مشغول دعا بودم در طشت طلا بودم با تو همه جا بودم کی از تو جدا بودم
و این چنین بود که یتیم سه ساله حسین (ع) با خاطری محزون و دلی شکسته مرغ روحش سفر آغاز کرد و طاقت ماندن بی حسین را نداشت
ای ناله های زار ز آزار کیستی
ایمرغک بلازده بیدار کیستی
ای کودک یتیم دل آزرده اسیر
آخر در این خرابه گرفتار کیستی

نوشته : معصومه عالیشاهی

می شود فاصله جهنم تا بهشت را یک لحظه پیمود و در صف فرشتگان ایستاد و حر اینگونه بود ،
ای حضرت عشق یاریم کن
زردم زخزان بهاریم کن
 ز دست ساقی رضوان بهشت جاودان نوشید و مستانه لباس عشق و معرفت پوشید
حرم و سرخط براتم بده
تشنه لبم آب حیاتم بده
نوای یا حسین حر چو در دشت بلا پیچید
حسین آمد به بالینش و در وصف دلاور حر خود جوشید که ای حر مژده بادت سوی رضوان مرحبا حر ای شهید
ای سعادتمند دوران
ای به راه دوست قربان
با وفا ای حر
آفرین بر وفای تو
صد درود بر طینت با صفای تو
و اینگونه بود که حر ریاحی در راه داور با د یده گریان بر یاری سبط پیمبر جان فدا کرد و نامش تا ابد در حماسه جاویدان کربلا ماندگار شد
حر گفت با شور و نوا التوبه التوبه
ای سبط ختم الانبیا التوبه التوبه
جان را نثار عشق مولا کرد
بر سوی شه داد این ندا التوبه التوبه

نوشته : معصومه عالیشاهی

الگوهای مکتبی، الگوی همه جانبه امت برای راهیابی به کمال و خودسازی و بندگی‏اند. حسین بن علی علیه‏السلام نیز یکی از این اسوه‏های کامل و الگوهای همه جانبه است و آنچه از حضرتش باید آموخت، نه تنها درس حماسه و جهاد و ظلم ستیزی، که درس عبودیت و سخاوت و جوانمردی و ارزش گرایی و تهجّد و انس با قرآن و تکریم انسان است.

اینک، نگاهی به بخشی از ابعاد الگویی سالار شهیدان داریم، تا روشن گردد که شخصیت وی به بُعد شورآفرین و حماسی عاشورا و انگیزه آفرینی جهاد در کربلا خلاصه نمی‏شود. امروز، اگر آن باده جانبخش در ساغر دلمان نیست، می‏توان و باید از چشمه فیض دیگری شور و حال گرفت و «سیره حسینی» را چراغ راه قرار داد.

در عصر بازسازی ایمانی و فرهنگی، توجه به ابعاد الگویی امام حسین علیه‏السلام ضروری است. آن حضرت، تنها در کربلا اسوه ما نیست؛ الگو بودنش تنها در زمینه حماسه و خون و شهادت هم نیست؛ حتّی در کربلا هم، فقط کربلای حماسه و جهاد نبود و اوج صحنه‏های آن روز جاویدان هم، تنها شهادت امام و یارانش نبود.

1. نماز، اوج بندگی
سالارما، حسین بن علی علیهماالسلام ، شب عاشورا برای انس با خدا و تهجّد و تلاوت قرآن و نماز، از دشمن مهلت گرفت. در گرماگرم نبرد عاشورا نیز، هنگام ظهر به نماز ایستاد تا به ما بیاموزد که جان بر سردین و خداجویی نهاده است. سعید بن عبداللّه حنفی، در آن لحظه، در برابر امام همچون سپر حفاظتی می‏ایستد، تا حسین بن علی علیهماالسلام ، آخرین نمازش را بخواند و با 13 تیر که بر پیکرش می‏نشیند، به شهادت می‏رسد.1

ابوثمامه صائدی نیز ـ که خودش شهید نماز است ـ در روز عاشورا، فرا رسیدن هنگام نماز را یادآور می‏شود. امام حسین علیه‏السلام دعایش می‏کند که خدا از نمازگزارانِ ذاکر قرارش دهد.2

این که در زیارت‏های حسین بن علی علیه‏السلام ، او را اقامه کننده نماز خطاب می‏کنیم «اشهد انّک قد اَقَمْتَ الصلّوة...»3 جلوه دیگری از اهمیت نماز را در زندگی و شهادت آن پیشوای معنویت و عبودیت نشان می‏دهد.